ADI SEVDA'ydı içimdeki sessiz çığlığın..
BİTERKEN HERŞEY her yeni günde tazelenen bir GÖLGE vardı içimde,yüreğimde,herşeye rağmen..
SON YAPRAĞIYDI GÜZÜN,içimde hep o tanıdık,bildik hüzün..
bir CUMARTESİ günüydü,
sen bana veda ederken,ve İÇİMDEN ŞEHİRLER GEÇİYORdu
son bakışlarda biz buluşurken..
UNUT BENİ diyordun ,daha fazla acı çekme..
herşeye rağmen biliyordum
aslında UNUT BENİ derken dilin,
BENİ UNUTMA diye haykırıyordu kalbin..